Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός | Ορθόδοξοι Πατέρες Our Lord Jesus Christ | Orthodox Fathers

»»»    Ὁ δεκάλογος τοῦ Χριστιανικοῦ Νόμου - Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

Ὁ δεκάλογος τοῦ Χριστιανικοῦ Νόμου - Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ


Ὁ δεκάλογος τοῦ Χριστιανικοῦ Νόμου
Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

Πρόλογος

Ο Ἅγιος Γρηγόριος ο Παλαμᾶς εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς μαγαλύτερους πατέρες καὶ θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ μεγαλύτερος πάντως τῆς ὑστεροβυζαντινῆς ἐποχῆς, ὑπέρμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας, ὑπερασπιστὴς τοῦ ἡσυχασμοῦ, ἀπολογητὴς τῆς νοερᾶς νήψεως καὶ προσευχῆς.

Γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1296 ἀπὸ γονεῖς εὔπορους, μορφωμένους καὶ εὐσεβεῖς. Διαθέτοντας σπάνια ὀξύνοια, ἔγινε νεότατος κάτοχος τόσο τῆς «κατὰ κόσμον» φιλοσοφίας ὅσο καὶ τῆς «κατὰ Χριστόν»• τῆς πρώτης, φοιτώντας στὸ πανεπιστήμιο τῆς Βασιλεύουσας, ποὺ διευθυνόταν τότε ἀπὸ τὸν διάσημο φιλόσοφο Θεόδωρο Μετοχίτη (1270-1331)• καὶ τῆς δεύτερης, μαθητεύοντας στὸν θεόσοφο μητροπολίτη Φιλαδέλφειας Θεόληπτο (πέρ. 1250-1325), ἀπὸ τὸν ὅποιο μυήθηκε στὴ νοερὰ προσευχή. Μόλις εἰκοσάχρονος ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο καὶ ἀκολούθησε τὸν μοναχικὸ βίο. Μόνασε στὸ ὅρος Παπίκιο, στὴ Θράκη, σὲ διάφορους τόπους τοῦ Ἄθωνα, στὴ σκήτη τῆς Βέροιας καί, τέλος, πάλι στὸν Ἄθωνα, στὸ λαυριωτικὸ ἡσυχαστήριο τοῦ Ἁγίου Σάββα. Ἐδῶ ἔφτασε σὲ ὕψη ἁγιότητας καὶ ἔλαβε ἀπὸ τὴν Κυρία Θεοτόκο τὸ χάρισμα τῆς θεολογίας. Γιὰ μικρὸ χρονικὸ διάστημα, γύρω στὰ 1335, μὲ ἀπόφαση τῆς συνάξεως τοῦ Ὅρους, διετέλεσε ἡγούμενος τῆς μονῆς Ἐσφιγμένου.

Ἀπὸ τὸ ἁγιορείτικο ἀσκητήριό του ὁ ἅγιος Γρηγόριος κλήθηκε νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴν Ὀρθοδοξία, καὶ μάλιστα τὴν ἡσυχαστική της παράδοση, ποὺ πολεμήθηκε σκληρὰ ἀπὸ τὸν ὑπερφίαλο λατινόφρονα μοναχὸ Βαρλαὰμ τὸν Καλαβρὸ (πέρ. 1290-1350) καὶ τοὺς ὁμόφρονές του Γρηγόριο Ἀκίνδυνο (πέρ. 1300-1350),Νικηφόρο Γρήγορα (1296-1360) κ.ἄ. Γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ ἔγραψε δυὸ ἀποδεικτικοὺς λόγους Περὶ ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τρεῖς τριάδες λόγων Ὑπὲρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων, μὲ τοὺς ὅποιους ἀντικρούει τὶς βαρλααμικὲς κατηγορίες ἐναντίον τῶν ἡσυχαστῶν, τὸν περίφημο Ἁγιορείτικο Τόμο, στὸν ὁποίο γίνεται μία συνοπτικὴ ἔκθεση τῆς ἡσυχαστικῆς διδασκαλίας γιὰ τὸ ἄκτιστο θεῖο φῶς καὶ τὴ μέθεξή του ἀπὸ τοὺς ἅγιους, καὶ πολλὰ ἄλλα.

Ἡ δογματικὴ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ Παλαμᾶ, ποὺ ἀνακεφαλαιώνει ὁλόκληρη τὴν ὀρθόδοξη θεολογικὴ παράδοση, ἐπικυρώθηκε ἀπὸ τέσσερις συνόδους στὴν Κωνσταντινούπολη (μία τὸ 1341, μία τὸ 1347 καὶ δυὸ τὸ 1351).

Ἡ ἀρετὴ καὶ ἡ προσφορά του στὴν Ἐκκλησία τὸν ἔφεραν, τὸ 1347,στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τῆς Θεσσαλονίκης, ὅπου ἔλαμψε μὲ τὴν ἁγιότητα, τὰ θαύματα καὶ τὴν ποιμαντική του δράση, λαμπρὰ δείγματα τῆς ὁποίας εἶναι οἱ ὑπέροχες ὁμιλίες του.

Κοιμήθηκε στὶς 14 Νοεμβρίου τοῦ 1359. Λίγο ἀργότερα, τὸ 1368,ἀνακηρύχθηκε ἅγιος μὲ συνοδικὴ πράξη. Ἐκτὸς ἀπὸ δογματικὰ ἔργα, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἔγραψε καὶ ἀξιόλογα ἐποικοδομητικά. Ἕνα ἀπ' αὐτά, μικρὸ ἀλλὰ ἐξαιρετικὰ ὠφέλιμο, εἶναι ὁ Δεκάλογος τῆς κατὰ Χριστὸν νομοθεσίας , ποὺ ἀκολουθεῖ σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση. Ὁ ἱερὸς συγγραφέας ἀναμορφώνει τὸν μωσαϊκό δεκάλογο σύμφωνα μὲ τὴν εὐαγγελικὴ καὶ ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία, ὁδηγώντας θαυμάσια τὸν ἀναγνώστη ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη στὴν Καινή, ἀπὸ τὸν ἀτελὴ νόμο τῶν προφητῶν στὸν τέλειο νόμο τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὸ γράμμα, ποὺ ὁδηγεῖ στὸ θάνατο, στὸ Πνεῦμα, ποὺ δίνει ζωὴ (Β' Κόρ. 3:6).

Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου Ὡρωπὸς Ἀττικῆς



Η Θεία Λειτουργία

Όρος Λιβάνου Χορωδία Αραβικά Ελληνικά
- Θεία Λειτουργία - Ορθόδοξη Εκκλησία -

خدمة القداس الإلهي عربي

جوقة جبل لبنان للروم الأرثوذكس - الأب بندلايمون فرح - موسيقى بيزنطية

Πειραϊκὴ Ἐκκλησία

Ακούστε (((ο)))
Πειραϊκή Εκκλησία 912fm

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ

Κάθε λογισμὸς καὶ κάθε αἴσθηση ὁδηγοῦν σταδιακὰ τὴν ψυχὴ εἴτε πρὸς τὸν παράδεισο εἴτε πρὸς τὴν κόλαση.

Ἄν ὁ λογισμὸς εἶναι ἔλλογος, τότε συνδέει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεὸ Λόγο, μὲ τὸν ὕψιστο Λογισμό, μὲ τὴν Παναξία, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ὁ παράδεισος.

παράδεισος

Ἐάν πάλι εἶναι ἄλογος ὁ λογισμὸς ἤ καὶ παράλογος, τότε συνδέει ἀναπόφευκτα τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Παράλογο, τὸν Ἀνόητο, μὲ τὸν διάβολο, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ἡ κόλαση.

Ὅσα ἰσχύουν γιὰ τὸν λογισμὸ, ἰσχύουν καὶ γιὰ τις αἰσθήσεις. Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ, ἀπὸ τὴν γῆ: καὶ ὁ παράδεισος μὰ καὶ ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Ιωάννου Χρυσοστόμου

Ἐγὼ πατὴρ, ἐγὼ ἀδελφὸς, ἐγὼ νυμφίος, ἐγὼ οἰκία, ἐγὼ τροφὴ, ἐγὼ ἱμάτιον, ἐγὼ ῥίζα, ἐγὼ θεμέλιος, πᾶν ὅπερ ἂν θέλῃς ἐγώ· μηδενὸς ἐν χρείᾳ καταστῇς. Ἐγὼ καὶ δουλεύσω· ἦλθον γὰρ διακονῆσαι, οὐ διακονηθῆναι. Ἐγὼ καὶ φίλος, καὶ μέλος, καὶ κεφαλὴ, καὶ ἀδελφὸς, καὶ ἀδελφὴ, καὶ μήτηρ, πάντα ἐγώ· μόνον οἰκείως ἔχε πρὸς ἐμέ. Ἐγὼ πένης διὰ σέ· καὶ ἀλήτης διὰ σέ· ἐπὶ σταυροῦ διὰ σὲ, ἐπὶ τάφου διὰ σέ· ἄνω ὑπὲρ σοῦ ἐντυγχάνω τῷ Πατρὶ, κάτω ὑπὲρ σοῦ πρεσβευτὴς παραγέγονα παρὰ τοῦ Πατρός. Πάντα μοι σὺ, καὶ ἀδελφὸς, καὶ συγκληρονόμος, καὶ φίλος, καὶ μέλος. Τί πλέον θέλεις; τί τὸν φιλοῦντα ἀποστρέφῃ; τί τῷ κόσμῳ κάμνεις; τί εἰς πίθον ἀντλεῖς τετρημένον;  περισσότερα »»»

Η Ελλάδα και ο Υμνος της Ελευθερίας

Ελληνική σημαία - Ελλάς - Ελευθερία

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

Υπεραγία Παρθένος Θεοτόκος Μαρία

Κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων· ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα μένει, λογισμοὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν. (Ψαλ. 32, 10-11)

εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων. (Τιμ.Α 5,8)

Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας

Οἱ ἄνθρωποι καταχρηστικά λέγονται λογικοί. Δεν εἶναι λογικοὶ ὅσοι ἔμαθαν ἀπλῶς τὰ λόγια καὶ τὰ βιβλία τῶν ἀρχαίων σοφῶν, ἀλλ' ὅσοι ἔχουν τὴ λογικὴ ψυχὴ καὶ μποροῦν νὰ διακρίνουν ποιὸ εἶναι τὸ καλὸ καἰ ποιὸ τὸ κακό καὶ ἀποφεύγουν τὰ πονηρὰ καὶ βλαβερὰ στὴν ψυχή, τὰ δὲ ἀγαθὰ καὶ ψυχωφελῆ, τὰ ἀποκτοῦν πρόθυμα μὲ τὴ μελέτη καὶ τὰ ἐφαρμόζουν μὲ πολλὴ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Αὐτοὶ μόνοι πρέπει νὰ λέγονται ἀληθινὰ λογικοὶ ἄνθρωποι.

St Antony the Great

Ἐφ᾿ ὅσον ἐννοεῖς τὰ περὶ Θεοῦ, νὰ εἶσαι εὐσεβής, χωρὶς φθόνο, ἀγαθός, σώφρων, πράος, χαριστικὸς κατὰ δύναμιν, κοινωνικός, ἀφιλόνεικος καὶ τὰ ὅμοια. Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ ἀπαραβίαστο ἀπόκτημα τῆς ψυχῆς, νὰ ἀρέσει στὸ Θεὸ μὲ τέτοιες πράξεις καὶ μὲ τὸ νὰ μὴν κρίνει κανέναν καὶ νὰ λέει γιὰ κανέναν, ὅτι ὁ δείνα εἶναι κακὸς καὶ ἁμάρτησε. Ἀλλὰ καλλίτερο εἶναι νὰ συζητᾶμε τὰ δικά μας κακά, καὶ νὰ ἐρευνᾶμε μέσα μας τὴ δική μας πολιτεία, ἐὰν εἶναι ἀρεστὴ στὸ Θεό. Διότι, τί μᾶς μέλει ἐμᾶς, ἐὰν ὁ ἄλλος εἶναι πονηρός;