Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός | Ορθόδοξοι Πατέρες Our Lord Jesus Christ | Orthodox Fathers

Τί ζητοῦσαν οἱ Φαρισαῖοι;


Οἱ Φαρισαῖοι δέν ἔμεναν ἱκανοποιημένοι μέ τά θαύματα, πού ἔκανε ὁ Κύριος. Τά εὕρισκαν χωρίς πολλή σημασία. Καί τοῦ ζητοῦσαν ἕνα θαῦμα μέ ἰδιαίτερη σημασία: ἕνα - ὅπως τό ἔλεγαν οἱ ἴδιοι - «σημεῖον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ»[1] Ἡ ἀπαίτησή τους γιά ἕνα τέτοιο θαῦμα, ἔκφραση μιᾶς δικῆς τους ἀντίληψης γιά τά σημεῖα καί τά θαύματα, ἐπανελήφθη πολλές φορές. «Ἡ γενεά αὕτη σημεῖον ζητεῖ»[2], μᾶς πληροφορεῖ ὁ Κύριος. Τήν ἴδια ἀπαίτηση μέ τούς Φαρισαίους εἶχαν καί οἱ Σαδδουκαῖοι• παρ' ὅλο πού τό πιστεύω τους διέφερε τόσο πολύ ἀπό τό πιστεύω τῶν Φαρισαίων[3].

Τήν ἀξίωσή τους αὐτή γιά «σημεῖο ἐκ τοῦ οὐρανοῦ», μερικές φορές τήν διετύπωσαν καί ἐνώπιον τοῦ λαοῦ. Καί νά ἕνα παράδειγμα: Ὁ Κύριος ἔκαμε ἕνα θαῦμα. Ἐπλήθυνε πέντε ἄρτους. Καί μέ αὐτούς ἐχόρτασε μιά ἀνθρωποθάλασσα: πέντε χιλιάδες ἄνδρες καί ἀμέτρητες γυναῖκες καί παιδιά. Ἐκεῖνοι τό θαῦμα αὐτό τό εἶδαν μέ τά ἴδια τους τά μάτια. Καί ἔφαγαν ἀπό αὐτό τό «τραπέζι». Σωματικά χόρτασαν. Μά πνευματικά δέν τό κατάλαβαν. Καί γι' αὐτό δέν χόρτασαν. Καί ἐκφράζοντας τήν πεῖνα τους εἶπαν στόν Κύριο! «Τί σημεῖον ποιεῖς, ἵνα ἴδωμεν καί πιστεύσωμέν Σοί; Οἱ πατέρες ἡμῶν τό μάννα ἔφαγον ἐν τῇ ἐρήμῳ, καθώς ἔστι γεγραμμένον• ἄρτον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς φαγεῖν»[4]. Ὁ θαυματουργικός πολλαπλασιασμός τῶν ἄρτων στά χέρια του Σωτῆρος δέν τούς ἐφάνηκε ἀρκετός! Γιατί εἶχε γίνει μέ τήν σιωπή καί μέ τήν ἁγία ταπείνωση, πού διεπότιζαν ὅλες τίς ἐνέργειες τοῦ Θεανθρώπου! Αὐτοί ὅμως ἐχρειάζοντο θέαμα! Αὐτοί ἤθελαν κάτι τό ἐντυπωσιακό, κάτι πού νά κάνει ἐφφέ! Ἤθελαν λόγου χάριν: Νά σκεπασθῆ ὁ οὐρανός μέ μαῦρα σύννεφα! Νά ἀντηχήσουν βροντές! Νά λάμψουν ἀστραπές! Καί τά ψωμιά νά πέσουν ἀπό τόν οὐρανό!

Κάτι τό ἀνάλογο ζητοῦσαν καί οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, ὅταν ὁ Θεάνθρωπος εἶχε εὐδοκήσει νά ἀνεβασθῆ στόν Σταυρό. «Οἱ ἀρχιερεῖς Τόν ἐμπαίζανε. Τό ἴδιο ἔκαναν καί οἱ γραμματεῖς καί οἱ πρεσβύτεροι καί οἱ φαρισαῖοι. Ἔλεγαν• Ἄλλους ἔσωσε. Τόν ἑαυτό του δέν μπορεῖ νά τόν σώση; Τίποτε δέν εἶναι! Ἄν εἶναι ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ, ἐδῶ θά τό δείξη! Ἄν κατεβῆ αὐτή τήν στιγμή ἀπό τόν σταυρό! Μόνο τότε θά πιστεύσωμε σ' αὐτόν[5]. Τό παραδέχονται, ὅτι ὁ Χριστός ἔκαμε θαύματα.

Τό παραδέχονται ὅτι αὐτά πού εἶχε κάμει ἦταν θαύματα. Καί ταυτόχρονα τά ὑποτιμοῦν. Καί ὑποτιμῶντας τά ἀρνοῦνται. Ἀρνοῦνται τά θαύματα, πού ἔκαμε ὁ Θεός μέ τήν εὐσπλαγχνία Του. Καί Τοῦ ζητοῦν θαῦμα κομμένο στά μέτρα τῶν ἀντιλήψεών τους. Μά ἄν ἕνα τέτοιο θαῦμα ἐγίνετο, δέν θά μποροῦσε πιά νά ἐπιτύχη ὁ σκοπός, γιά τόν ὁποῖο ἦλθε ὁ Θεάνθρωπος στή γῆ. Καί φυσικά δέν θά εἴχαμε πιά ἀπολύτρωση. Τέτοια θαύματα ποθοῦσαν καί ποθοῦν νά ἰδοῦν, ὅλοι οἱ ἐλαφρόμυαλοι, περίεργοι καί ἄκριτοι.

Ἕνα τέτοιο θαῦμα πόθησε νά ἰδῆ ἀπό τόν Κύριο καί ὁ Ἡρώδης[6]. Αὐτός, τό σημεῖο τό ἤθελε «γιά νά σκοτώση τόν καιρό του» εὐχάριστα! Καί ἐπειδή δέν τοῦ ἔγινε τό χατήρι, τόν ἐπῆρε τόν Κύριο στήν κοροϊδία! Καί εὑρῆκε ἔτσι εὐκαιρία γιά διασκέδαση!

Βιβλιογραφία

[1] Μάρκ. 8,1.
[2] Μάρκ. 8, 12.
[3] Ματθ. 16, 1.
[4] Ιωάν. 6, 30-31.
[5] Ματθ. 27, 41-42.
[6] Λουκ. 23, 8.



Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ

Κάθε λογισμὸς καὶ κάθε αἴσθηση ὁδηγοῦν σταδιακὰ τὴν ψυχὴ εἴτε πρὸς τὸν παράδεισο εἴτε πρὸς τὴν κόλαση.

Ἄν ὁ λογισμὸς εἶναι ἔλλογος, τότε συνδέει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεὸ Λόγο, μὲ τὸν ὕψιστο Λογισμό, μὲ τὴν Παναξία, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ὁ παράδεισος.

παράδεισος

Ἐάν πάλι εἶναι ἄλογος ὁ λογισμὸς ἤ καὶ παράλογος, τότε συνδέει ἀναπόφευκτα τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Παράλογο, τὸν Ἀνόητο, μὲ τὸν διάβολο, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ἡ κόλαση.

Ὅσα ἰσχύουν γιὰ τὸν λογισμὸ, ἰσχύουν καὶ γιὰ τις αἰσθήσεις. Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ, ἀπὸ τὴν γῆ: καὶ ὁ παράδεισος μὰ καὶ ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Ο Ζυγός της Δικαιοσύνης

Ο Ζυγός της Δικαιοσύνης

Η Θεία Λειτουργία

The Arabic Divine Liturgy of St. John Chrysostomos

The Turkish Divine Liturgy of St. John Chrysostomos

 

Άγιοι Τόποι

24 Ώρες στους Αγίους Τόπους, Οδοιπορικό σε Μονές 20/04/2019

24 Ώρες στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων 25/04/2019

24 Ώρες στα Βήματα του Χριστού 27/04/2019

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Ἐγὼ πατὴρ, ἐγὼ ἀδελφὸς, ἐγὼ νυμφίος, ἐγὼ οἰκία, ἐγὼ τροφὴ, ἐγὼ ἱμάτιον, ἐγὼ ῥίζα, ἐγὼ θεμέλιος, πᾶν ὅπερ ἂν θέλῃς ἐγώ· μηδενὸς ἐν χρείᾳ καταστῇς. Ἐγὼ καὶ δουλεύσω· ἦλθον γὰρ διακονῆσαι, οὐ διακονηθῆναι. Ἐγὼ καὶ φίλος, καὶ μέλος, καὶ κεφαλὴ, καὶ ἀδελφὸς, καὶ ἀδελφὴ, καὶ μήτηρ, πάντα ἐγώ· μόνον οἰκείως ἔχε πρὸς ἐμέ. Ἐγὼ πένης διὰ σέ· καὶ ἀλήτης διὰ σέ· ἐπὶ σταυροῦ διὰ σὲ, ἐπὶ τάφου διὰ σέ· ἄνω ὑπὲρ σοῦ ἐντυγχάνω τῷ Πατρὶ, κάτω ὑπὲρ σοῦ πρεσβευτὴς παραγέγονα παρὰ τοῦ Πατρός. Πάντα μοι σὺ, καὶ ἀδελφὸς, καὶ συγκληρονόμος, καὶ φίλος, καὶ μέλος. Τί πλέον θέλεις; τί τὸν φιλοῦντα ἀποστρέφῃ; τί τῷ κόσμῳ κάμνεις; τί εἰς πίθον ἀντλεῖς τετρημένον;  περισσότερα »»»

Η Ελλάδα και ο Υμνος της Ελευθερίας

Ελληνική σημαία - Ελλάς - Ελευθερία

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

Υπεραγία Παρθένος Θεοτόκος Μαρία

Κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων· ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα μένει, λογισμοὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν. (Ψαλ. 32, 10-11)

εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων. (Τιμ.Α 5,8)

Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας

Οἱ ἄνθρωποι καταχρηστικά λέγονται λογικοί. Δεν εἶναι λογικοὶ ὅσοι ἔμαθαν ἀπλῶς τὰ λόγια καὶ τὰ βιβλία τῶν ἀρχαίων σοφῶν, ἀλλ' ὅσοι ἔχουν τὴ λογικὴ ψυχὴ καὶ μποροῦν νὰ διακρίνουν ποιὸ εἶναι τὸ καλὸ καἰ ποιὸ τὸ κακό καὶ ἀποφεύγουν τὰ πονηρὰ καὶ βλαβερὰ στὴν ψυχή, τὰ δὲ ἀγαθὰ καὶ ψυχωφελῆ, τὰ ἀποκτοῦν πρόθυμα μὲ τὴ μελέτη καὶ τὰ ἐφαρμόζουν μὲ πολλὴ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Αὐτοὶ μόνοι πρέπει νὰ λέγονται ἀληθινὰ λογικοὶ ἄνθρωποι.

St Antony the Great

Ἐφ᾿ ὅσον ἐννοεῖς τὰ περὶ Θεοῦ, νὰ εἶσαι εὐσεβής, χωρὶς φθόνο, ἀγαθός, σώφρων, πράος, χαριστικὸς κατὰ δύναμιν, κοινωνικός, ἀφιλόνεικος καὶ τὰ ὅμοια. Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ ἀπαραβίαστο ἀπόκτημα τῆς ψυχῆς, νὰ ἀρέσει στὸ Θεὸ μὲ τέτοιες πράξεις καὶ μὲ τὸ νὰ μὴν κρίνει κανέναν καὶ νὰ λέει γιὰ κανέναν, ὅτι ὁ δείνα εἶναι κακὸς καὶ ἁμάρτησε. Ἀλλὰ καλλίτερο εἶναι νὰ συζητᾶμε τὰ δικά μας κακά, καὶ νὰ ἐρευνᾶμε μέσα μας τὴ δική μας πολιτεία, ἐὰν εἶναι ἀρεστὴ στὸ Θεό. Διότι, τί μᾶς μέλει ἐμᾶς, ἐὰν ὁ ἄλλος εἶναι πονηρός;

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Ἡ αἰωνιότητα εἶναι φρικιαστικὴ δίχως Θεάνθρωπο, γιατὶ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι φοβερὸς δίχως τὸν Θεάνθρωπο. Καθετὶ τὸ ἀνθρώπινο, μονάχα στὸν Θεάνθρωπο ἔχει τὴν τελικὴ καὶ λογικὴ του ἑρμηνεία. Δίχως τὸν θαυμαστὸ Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὅλα τὰ ἀνθρώπινα μεταβάλλονται ἀναπόφευκτα σὲ χάος, σὲ φρίκη, σὲ θάνατο, σὲ κόλαση: ἡ φρόνηση σὲ ἀφροσύνη, ἡ αἴσθηση σὲ ἀπόγνωση, ἡ ἐπιθυμία σὲ αὐτοδιάσπαση μέσα ἀπὸ τὴν αὐτοθέωση ἤ τὴν αὐτοεξουθένωση.