Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός | Ορθόδοξοι Πατέρες Our Lord Jesus Christ | Orthodox Fathers

»»»    Ἀποσπάσματα ἀπὸ «Περιπέτειες ἑνὸς Προσκυνητοῦ»

Ἀποσπάσματα ἀπὸ «Περιπέτειες ἑνὸς Προσκυνητοῦ»


Ἔτσι ἄρχισα νὰ ἐρευνῶ τὴν καρδιά μου σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Συμεὼν τοῦ νέου Θεολόγου. Μὲ κλειστὰ τὰ μάτια μου προσήλωνα τὴν σκέψι μου καὶ τὴν φαντασία μου ἐπάνω εἰς τὴν καρδιά μου. Προσπάθησα νὰ τὴν ἀπεικονίσω καὶ νὰ ἀκούσω τὰ κτυπήματά της εἰς τὸ ἀριστερὸ μέρος τοῦ στήθους μου. Ἄρχισα νὰ τὸ πράττω αὐτὸ κάμποσες φορὲς τὴν ἡμέρα, γιὰ μισὴ ὥρα κάθε φορά, καὶ στὴν ἀρχὴ δὲν αἰσθάνθηκα παρὰ μόνον μίαν αἴσθησι σκοταδιοῦ. Ὅμως σιγά -σιγά, γιὰ πολὺ λίγο χρονικὸ διάστημα κάθε φορά, μποροῦσα νὰ ἀπεικονίζω τὴν καρδιά μου καὶ νὰ παρακολουθῶ τὶς κινήσεις της.

Μὲ τὴ βοήθεια δὲ τοῦ ρυθμοῦ τῆς ἀναπνοῆς μου μποροῦσα νὰ ρυθμίζω τὴν προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ ὅπως τὴν διδάσκουν σχετικῶς οἱ Πατέρες, Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης καὶ ὁ Κάλλιστος καὶ ὁ Ἰγνάτιος.

Ὅταν ἀνέπνεα, μὲ τὴν εἰσπνοὴ ἔλεγα, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ», καὶ μὲ τὴν ἐκπνοὴ συμπλήρωνα λέγοντας εἰς τὴν καρδιά μου μέσα, «ἐλέησόν με». Εἰς τὴν ἀρχὴ αὐτὸ διαρκοῦσε μιὰν ὥρα, ἔπειτα δύο ὧρες, μετὰ ὅσο περισσότερον ἠμποροῦσα, καὶ εἰς τὸ τέλος ὅλη τὴν ἡμέρα. Ἐὰν συνέβαινε καμμιὰ δυσκολία, ἐὰν μὲ καταλάμβανε ὀκνηρία ἢ ἀμφιβολία, ἔσπευδα νὰ ἀνοίξω τὴν «Φιλοκαλία» καὶ νὰ διαβάσω τὰ μέρη αὐτὰ ποὺ πραγματεύονται γιὰ τὴν ἐργασία τῆς καρδιᾶς, καὶ ἔτσι ξανάβρισκα τὸν ζῆλο καὶ τὴν θερμότητα γιὰ τὴν «Προσευχὴ» αὐτή.

Ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἑβδομάδες αἰσθάνθηκα ἕνα πόνο εἰς τὴν καρδιά μου κι᾿ ἔπειτα μιὰ ἐξαιρετικὰ εὐφρόσυνη θερμότητα καὶ παρηγοριὰ καὶ εἰρήνη. Αὐτὸ μοῦ ἔδωσε μεγάλη ἐνίσχυσι καὶ μὲ παρεκίνησε νὰ ἀφιερωθῶ ὅσο περισσότερον ἠμποροῦσα στὴν φροντίδα μου νὰ λέω τὴν «Προσευχὴ» καὶ συνέβη ὥστε νὰ αἰσθανθῶ ὕστερα ἀπ᾽ αὐτό, σὰν νὰ εἶχα καταληφθῆ ἀπ᾽ αὐτή, πρᾶγμα ποὺ μοὔδινε ἄφατη χαρά. Ἀπὸ τὸ σημεῖο αὐτὸ ἄρχισα νὰ ἔχω ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρὸ διαφορετικὰ συναισθήματα εἰς τὴν καρδιὰ καὶ σκέψεις εἰς τὸ μυαλό μου.

Ἄλλοτε ἡ καρδιά μου αἰσθανόταν σὰν νὰ ἐκόχλαζε ἀπὸ χαρά, τόσος ἦταν ὁ φωτισμός, ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ παρηγοριὰ ποὺ ἑδρεύανε μέσα της. Ἄλλοτε αἰσθανόμουν μιὰ καυτερὴ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ γιὰ ὅλα τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ. Ἄλλοτε ἐβούρκωναν τὰ μάτια μου ἀπὸ δάκρυα εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ τὸ ἔλεος τὸ πλούσιο ποὺ ἔδειξε σὲ μένα, ἕναν ἄθλιο ἁμαρτωλό. Ἄλλοτε ἡ διάνοιά μου, ποὺ πολλὲς φορὲς πρίν, εἶχεν ἀποδειχθῆ ἀδύνατη καὶ ἀτελής, ἔπαιρνε τόσο φῶς, ὥστε ἐγινόταν ἱκανὴ νὰ κατανοήσῃ καὶ νὰ περιεργασθῇ θέματα καὶ ζητήματα, ποὺ μέχρι τότε δὲν ἦταν σὲ θέσι οὔτε κἂν νὰ τὰ φαντασθῇ. Ἄλλοτε ἡ αἴσθησις τῆς θερμῆς εὐχαριστήσεως μὲς τὴν καρδιά μου ἁπλωνότανε καὶ κατελάμβανε ὅλη μου τὴν ὕπαρξι καὶ ἄλλοτε μὲ κατελάμβανε βαθειὰ συγκίνησις ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι μποροῦσα νὰ κατανοῶ τὶ εἶναι ἡ πανταχοῦ παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἄλλοτε, τέλος, μὲ τὴν ἐπίκλησι τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σκεπαζόμουνα ἀπὸ οὐράνια εὐλογία καὶ τότε μποροῦσα νὰ καταλάβω τὴν ἔννοια τῶν λόγων: «Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν».

Ἔχοντας ὅλα αὐτὰ κι ἄλλα παρόμοια συναισθήματα, ἀντελήφθηκα ὅτι ἡ «Προσευχὴ» φέρνει τοὺς καρπούς της μὲ τρεῖς τρόπους: μὲ τὸ Πνεῦμα, μὲ τὰ συναισθήματα καὶ μὲ τὶς ἀποκαλύψεις.

Εἰς τὴν πρώτη περίπτωσι π.χ. καρπὸς τῆς Προσευχῆς εἷναι: «ἡ γλυκύτης τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐσωτερικὴ εἰρήνη, ἡ ἤρεμη χαρὰ τοῦ νοῦ, ἡ καθαρότης τῆς σκέψεως καὶ ἡ γλυκειὰ ἀνάμνησις τοῦ Θεοῦ. Εἰς τὴν δευτέρα περίπτωσι καρπὸς εἶναι: ἡ εὐχάριστη θερμότης τῆς καρδιᾶς, ἡ πληρότης τῆς εὐτυχίας ποὺ καταλαμβάνει καὶ ὅλα τὰ μέλη τοῦ σώματος ἀκόμη, τὸ κόχλασμα εὐτυχίας εἰς τὴν καρδιά, ὁ φωτισμὸς καὶ τὸ θάρρος, ἡ βαθύτερη ἄγνωστη χαρὰ τῆς ζωῆς καὶ ἡ δύναμις τῆς ὑπομονῆς εἰς τὴν λύπη καὶ τὴν ἀρρώστια. Εἰς τὴν τρίτη, τέλος, περίπτωσι, ἀποτέλεσμα καὶ καρπὸς τῆς «Προσευχῆς» εἶναι: ἡ διάνοιξις τοῦ νοῦ μὲ φωτισμό, ἡ κατανόησις τῶν Ἁγίων Γραφῶν, ἡ γνῶσις τῆς γλώσσης τῶν διαφόρων δημιουργημάτων, ἡ ἀπόκτησις ἐλευθερίας μέσα ἀπὸ τὴν ματαιότητα καὶ τὸν θόρυβον, ἡ γνῶσις τῆς χαρᾶς τῆς ἐσωτερικῆς ζωῆς, καὶ τέλος ἡ βεβαιότης τῆς προσεγγίσεως τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐμᾶς καὶ ἡ γνῶσις τῆς ἀγάπης Του γιὰ ὅλους μας.

Ἔπειτα ἀπὸ πέντε μῆνες ζωῆς μὲ προσευχὴ καὶ μὲ εὐτυχία σὰν κι᾿ αὐτή, συνήθισα τόσο πολὺ τὴν «Προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ», ὥστε τὴν εἶχα σύντροφό μου συνεχῆ καὶ σταθερό.

Εἰς τὸ τέλος ἡ «Προσευχὴ» ἐνεργοῦσε μόνη της, χωρὶς καθόλου προσπάθεια ἀπὸ μέρους μου καὶ αὐτὸ συνέβαινε ὄχι μόνον ὅταν ἤμουν ξύπνιος ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν ὕπνο μου ἀκόμη.

Τίποτε δὲν ἠμποροῦσε νὰ τὴν διασπάση ἢ νὰ τὴν σταματήσῃ οὔτε γιὰ ἕνα λεπτὸ τῆς ὥρας καὶ καμμιὰ μου ἀπασχόλησις δὲν τὴν ἔβλαπτε. Ἡ ψυχή μου ἔστελνε συνεχῶς εὐχαριστίες πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἡ καρδιά μου ἔλυωνε ἀπὸ ἀτέλειωτη εὐτυχία.

Γιὰ ἕνα πολὺ μεγάλο διάστηµα περιπλανιόµουνα σὲ διάφορα μέρη μέχρις ὅτου ἔφθασα τέλος εἰς τὸ Ἰρκούτσκ. Ἡ αὐτενεργοῦσα Προσευχὴ μὲς τὴν καρδιά μου, μοῦ ἦταν σ’ ὅλο τὸ δρόμο μου ἀνακούφισις καὶ παρηγοριά. Ὁτιδήποτε κι’ ἂν συναντοῦσα, ἡ «Προσευχὴ» δὲν ἐσταματοῦσε ἀπὸ τοῦ νὰ μὲ χαροποιῆ σὲ ἀνάλογο βαθµό, ἀνάλογα μὲ τὶς διάφορες καταστάσεις. Ὅπου κι᾿ ἂν ἤμουνα, ὅ,τι κι’ ἂν ἔκανα, ἡ «Προσευχὴ» οὔτε ἐμπόδιο ἧταν σὲ τίποτε, οὔτε ἀπὸ τίποτε ἐμποδιζόταν.

Τὴν ὥρα τῆς ἐργασίας ἡ «Προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ» προχωρεῖ μόνη της μὲς τὴν καρδιά μου κι᾿ ἡ δουλειὰ τελειώνει γρηγορώτερα. Ὅταν διαβάζω ἢ παρακολουθῶ ἢ ἀκούω κάτι μὲ προσοχή, ἡ «Προσευχὴ» καθόλου δὲν σταματᾶ, καὶ τὸ ἴδιο χρονικὸ διάστημα εἶμαι ἐνήμερος καὶ τῶν δυό, σὰν νὰ ἔχω δύο ἑαυτούς, σὰν νὰ ἔχω δυὸ ψυχές, σὲ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ σῶμα. Τὶ μυστήριο ἀλήθεια εἶναι ὁ ἄνθρωπος! Γι᾽ αὐτὸ ὁ καθένας μὲ ὅλη τὴν ψυχή του ἂς δοξολογῆ τὸν Θεὸν λέγοντας· «ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, Κύριε, πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας».

Ὕστερα ἀπὸ λίγο χρονικὸ διάστηµα εἶχα τὸ συναίσθημα ὅτι ἡ Προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ, πέρασε κάπως, ἀπὸ τὰ χείλη εἰς τὴν καρδιά μου, κι’ αὐτὸ ἐσήμαινεν ὅτι μὲ τὸν κάθε φυσικὸ κτύπο τῆς καρδιᾶς μου αὐτόματα ἐλέγοντο οἱ λέξεις τῆς Προσευχῆς, ὅπως π.χ. ἕνα, Κύριε, δύο, Ἰησοῦ, τρία, Χριστὲ κ.ο.κ. Εἴχα σταματήσει νὰ λέγω τὴν Προσευχὴ μὲ τὰ χείλη μου καὶ ἁπλῶς ἀκροόμουν αὐτὸ ποὺ ἡ καρδιά μου ἔλεγε μὲ τοὺς κτύπους της. Μοῦ φαινόταν ὅτι τὰ μάτια μου ἔβλεπαν ὁλόϊσα μὲς τὴν καρδιά μου καὶ θυμόμουν ἔντονα τὰ λόγια τοῦ μακαρίτη τοῦ ὁδηγοῦ μου ποὺ μοῦ εἶχε μιλήσει γι αὐτὴ τὴ χαρά.

Ἔπειτα αἰσθάνθηκα μὲς τὴν καρδιά µου κάτι σὰν ἐλαφρὸ πόνο, μὰ εἰς τὶς σκέψεις μου ἐπικρατοῦσε τόση μεγάλη ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστόν, ὥστε ἐδημιουργοῦσε μέσα μου τὴν εἰκόνα ὅτι ἔβλεπα τὸν ἑαυτόν μου ριγμένο εἰς τὰ πόδια Του, χωρὶς νὰ τ᾽ ἀφίνω ἀπ᾽ τὰ ἀγκάλιασμα καὶ τὰ τρυφερὰ φιλιά.

Ἔβλεπα, μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου, ὅτι Τὸν εὐχαριστοῦσα μέ θερμὰ δάκρυα ἐπειδὴ μὲ τὴν μεγάλη Χάρι Του καὶ τὴν ἀγάπη με ἀξίωσε νὰ βρῶ τόση μεγάλη παρηγοριὰ εἰς τὸ Ὅνομά Του, ἐγὼ ἕνα ἁμαρτωλὸ καὶ ἀνάξιο πλᾶσμα. Σὰν συνέχεια ἦλθε εἰς τὴν καρδιά μου μιὰ θεία θερμότης ποὺ ἁπλώθηκε σ᾽ ὅλο µου τὸ στῆθος.


Πηγὴ : Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού

Your rating: None Average: 5 (2 votes)


Άγιοι Τόποι

24 Ώρες στους Αγίους Τόπους, Οδοιπορικό σε Μονές 20/04/2019

24 Ώρες στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων 25/04/2019

24 Ώρες στα Βήματα του Χριστού 27/04/2019

Η Θεία Λειτουργία

The Arabic Divine Liturgy of St. John Chrysostomos

The Turkish Divine Liturgy of St. John Chrysostomos

 

Ραδιοσταθμοί

Ακούστε (((ο)))
Ραδιόφωνο: Άγιοι Ισίδωροι

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ

Κάθε λογισμὸς καὶ κάθε αἴσθηση ὁδηγοῦν σταδιακὰ τὴν ψυχὴ εἴτε πρὸς τὸν παράδεισο εἴτε πρὸς τὴν κόλαση.

Ἄν ὁ λογισμὸς εἶναι ἔλλογος, τότε συνδέει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεὸ Λόγο, μὲ τὸν ὕψιστο Λογισμό, μὲ τὴν Παναξία, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ὁ παράδεισος.

παράδεισος

Ἐάν πάλι εἶναι ἄλογος ὁ λογισμὸς ἤ καὶ παράλογος, τότε συνδέει ἀναπόφευκτα τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Παράλογο, τὸν Ἀνόητο, μὲ τὸν διάβολο, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ἡ κόλαση.

Ὅσα ἰσχύουν γιὰ τὸν λογισμὸ, ἰσχύουν καὶ γιὰ τις αἰσθήσεις. Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ, ἀπὸ τὴν γῆ: καὶ ὁ παράδεισος μὰ καὶ ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Ἐγὼ πατὴρ, ἐγὼ ἀδελφὸς, ἐγὼ νυμφίος, ἐγὼ οἰκία, ἐγὼ τροφὴ, ἐγὼ ἱμάτιον, ἐγὼ ῥίζα, ἐγὼ θεμέλιος, πᾶν ὅπερ ἂν θέλῃς ἐγώ· μηδενὸς ἐν χρείᾳ καταστῇς. Ἐγὼ καὶ δουλεύσω· ἦλθον γὰρ διακονῆσαι, οὐ διακονηθῆναι. Ἐγὼ καὶ φίλος, καὶ μέλος, καὶ κεφαλὴ, καὶ ἀδελφὸς, καὶ ἀδελφὴ, καὶ μήτηρ, πάντα ἐγώ· μόνον οἰκείως ἔχε πρὸς ἐμέ. Ἐγὼ πένης διὰ σέ· καὶ ἀλήτης διὰ σέ· ἐπὶ σταυροῦ διὰ σὲ, ἐπὶ τάφου διὰ σέ· ἄνω ὑπὲρ σοῦ ἐντυγχάνω τῷ Πατρὶ, κάτω ὑπὲρ σοῦ πρεσβευτὴς παραγέγονα παρὰ τοῦ Πατρός. Πάντα μοι σὺ, καὶ ἀδελφὸς, καὶ συγκληρονόμος, καὶ φίλος, καὶ μέλος. Τί πλέον θέλεις; τί τὸν φιλοῦντα ἀποστρέφῃ; τί τῷ κόσμῳ κάμνεις; τί εἰς πίθον ἀντλεῖς τετρημένον;  περισσότερα »»»

Η Ελλάδα και ο Υμνος της Ελευθερίας

Ελληνική σημαία - Ελλάς - Ελευθερία

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

Υπεραγία Παρθένος Θεοτόκος Μαρία

Κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων· ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα μένει, λογισμοὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν. (Ψαλ. 32, 10-11)

εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων. (Τιμ.Α 5,8)

Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας

Οἱ ἄνθρωποι καταχρηστικά λέγονται λογικοί. Δεν εἶναι λογικοὶ ὅσοι ἔμαθαν ἀπλῶς τὰ λόγια καὶ τὰ βιβλία τῶν ἀρχαίων σοφῶν, ἀλλ' ὅσοι ἔχουν τὴ λογικὴ ψυχὴ καὶ μποροῦν νὰ διακρίνουν ποιὸ εἶναι τὸ καλὸ καἰ ποιὸ τὸ κακό καὶ ἀποφεύγουν τὰ πονηρὰ καὶ βλαβερὰ στὴν ψυχή, τὰ δὲ ἀγαθὰ καὶ ψυχωφελῆ, τὰ ἀποκτοῦν πρόθυμα μὲ τὴ μελέτη καὶ τὰ ἐφαρμόζουν μὲ πολλὴ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Αὐτοὶ μόνοι πρέπει νὰ λέγονται ἀληθινὰ λογικοὶ ἄνθρωποι.

St Antony the Great

Ἐφ᾿ ὅσον ἐννοεῖς τὰ περὶ Θεοῦ, νὰ εἶσαι εὐσεβής, χωρὶς φθόνο, ἀγαθός, σώφρων, πράος, χαριστικὸς κατὰ δύναμιν, κοινωνικός, ἀφιλόνεικος καὶ τὰ ὅμοια. Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ ἀπαραβίαστο ἀπόκτημα τῆς ψυχῆς, νὰ ἀρέσει στὸ Θεὸ μὲ τέτοιες πράξεις καὶ μὲ τὸ νὰ μὴν κρίνει κανέναν καὶ νὰ λέει γιὰ κανέναν, ὅτι ὁ δείνα εἶναι κακὸς καὶ ἁμάρτησε. Ἀλλὰ καλλίτερο εἶναι νὰ συζητᾶμε τὰ δικά μας κακά, καὶ νὰ ἐρευνᾶμε μέσα μας τὴ δική μας πολιτεία, ἐὰν εἶναι ἀρεστὴ στὸ Θεό. Διότι, τί μᾶς μέλει ἐμᾶς, ἐὰν ὁ ἄλλος εἶναι πονηρός;

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Ἡ αἰωνιότητα εἶναι φρικιαστικὴ δίχως Θεάνθρωπο, γιατὶ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι φοβερὸς δίχως τὸν Θεάνθρωπο. Καθετὶ τὸ ἀνθρώπινο, μονάχα στὸν Θεάνθρωπο ἔχει τὴν τελικὴ καὶ λογικὴ του ἑρμηνεία. Δίχως τὸν θαυμαστὸ Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὅλα τὰ ἀνθρώπινα μεταβάλλονται ἀναπόφευκτα σὲ χάος, σὲ φρίκη, σὲ θάνατο, σὲ κόλαση: ἡ φρόνηση σὲ ἀφροσύνη, ἡ αἴσθηση σὲ ἀπόγνωση, ἡ ἐπιθυμία σὲ αὐτοδιάσπαση μέσα ἀπὸ τὴν αὐτοθέωση ἤ τὴν αὐτοεξουθένωση.

περισσότερα