Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός | Ορθόδοξοι Πατέρες Our Lord Jesus Christ | Orthodox Fathers

»»»    Προσευχές / Ἑσπερινὲς προσευχὲς ἀνὰ ἡμέρα / Πένθος ἑσπέρας Σαββάτου

Πένθος ἑσπέρας Σαββάτου


τοῦ Ὁσίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου

Τώρα, ἀκόμη καί σήμερα, μέ πρόσωπο ντροπιασμένο καί σκυμμένο στή γῆ, τολμῶ νά μιλήσω στόν Δεσπότη τῶν Ἀγγέλων καί τόν Δημιουργό τῶν ἁπάντων· ἐγώ μάλιστα εἶμαι χῶμα καί στάχτη· εἶμαι χλευασμός τῶν ἀνθρώπων καί ἀντικείμενο περιφρόνησης ἀπό τό κόσμο· εἶμαι ἀλήθεια σκουλήκι καί ὄχι ἄνθρωπος· διότι εἶμαι ἀξιοκατάκριτος, βυθισμένος ὁλόκληρος μέσα στή λύπη καί γεμάτος κατήφεια.

Πῶς νά ἀτενίσω στήν ἀγαθότητά σου, Κύριε; Μέ ποιά καρδιά, μέ ποιά συνείδηση; Ποιά ἀσεβή καί ἀκάθαρτη γλώσσα νά τολμήσω νά κινήσω; Πῶς μάλιστα νά ἀρχίσω τήν ἐξομολόγησή μου; Παρόργισα πάρα πολύ τό ὄνομά σου ἐγώ ὁ ἄθλιος, καί ἔζησα ἄσωτα περισσότερο ἁπό τόν ἄσωτο υἱό. Διότι μόλυνα καί ἀχρήστευσα τό κατ᾽ εἰκόνα· πού ὑπάρχει μέσα µου, καί δέν τήρησα τή φωνή τῶν ἐντολῶν σου. Γιά ποιές ἁμαρτίες µου πρῶτα νά ζητήσω συγχώρηση ὁ ἁμαρτωλός; Γιά τίς ὑπερβολικά ἀσυγχώρητες ἁμαρτίες, πού διέπραξα συνειδητά ἤ γιά τίς ἁμαρτίες πού διέπραξα μέ τίς παραβάσεις τῶν ἁγίων σου ἐντολῶν, ἤ γιά τίς ἁμαρτίες πού διέπραξα μέ τίς συγκαταθέσεις τῶν πονηρῶν λογισμῶν;

Ξέρω, Κύριε, ὅτι γιά τούς πολλούς μολυσμούς τῆς ψυχῆς μου καί γιά τή ρυπαρότητά μου, δέν εἶμαι ἄξιος νά ἐπικαλεσθῶ τό φοβερό ὄνομά σου. Δέν μπορῶ νά σταθῶ μπροστά σου γιά προσευχή· δέν μπορῶ νά ἀτενίσω καί νά δῶ ψηλά στόν οὐρανό, διότι μέ τό νά ἀνοίξω πόρτα στίς ἀνόητες ἐπιθυμίες, καί νά ἀφήσω νά ἐνεργήσουν οἱ παράλογες καί ἄτακτες ὁρμές, μόλυνα ἐντελῶς τήν ταλαίπωρη ψυχή μου μέ τά πάθη· διότι καταποντίσθηκα στήν ἁλμύρα τῶν πικρῶν ἡδονῶν· διότι μέ τήν κακία τῆς προαίρεσής μου λέρωσα τό χιτώνα τῆς ψυχῆς μου· διότι ὅλος ὁ νοῦς µου ἀναμίχθηκε μέ τούς λογισμούς τῶν δαιμόνων· ἐπειδή μέ ὅλα τά ἔργα µου καί μέ ὅλους τούς λογισμούς µου παρόργισα καί συνεχῶς παροργίζω τήν ἀγαθότητά σου, ὅμως τόν ἐχθρό μου, πού μέ πολεμᾶ, συνεχῶς τόν προσελκύω καί τόν ὑπηρετῶ. Ἡ συνείδησή μου ἐλέγχει τό νοῦ μου. Ντροπιάζω τό πρόσωπό μου. Μέσα στήν καρδιά μου εἶμαι αὐτοκατάκριτος, πρίν ἀπό τήν κρίση πού μέ περιμένει. Μέ σύρει νικημένο στό θρίαμβό της ἡ ἀσωτία πού ἔχω, διότι κυλιέμαι συνεχῶς μέσα στό βόρβορο τῆς γαστριμαργίας· μέ στιγματίζει ἡ φαύλη βιοτή μου, διότι συνεχῶς ἀμαυρώνομαι ἀπό τίς ἡδονές· μέ ντροπιάζει ἡ γύμνια πού ἔχω, διότι συνεχῶς σκουπίζω ἀπό πάνω μου τή δυσωδία τῶν παθῶν· συνεχῶς μολύνομαι ἁπό τούς ρυπαρούς λογισμούς. Ἀπό τά παιδικά µου χρόνια ἔγινα ὄργανο τῆς φθοροποιοῦ ἁμαρτίας, καί τώρα καθημερινά ἀκούοντας γιά τήν κρίση καί τήν ἀνταμοιβή, δέ θέλω νά ἀντισταθῶ στίς ἐπιθυμίες τῆς σάρκας, πού ἀντιστρατεύεται στήν φυχή μου, ἀλλά διαρκῶς ὁ δύστυχος ἁμαρτάνω ἐνσυνείδητα, διαρκῶς παρασύρομαι, διαρκῶς αἰχμαλωτίζομαι, διαρκῶς ντροπιάζομαι. Γι᾿ αὐτό καταντῶ, Κύριε, φτωχός καί ἄσχημος καί στερημένος ἀπό τή χάρη σου.

Ἀλίμονο, Κύριε, διότι τή μακροθυμία σου τήν σπατάλησα ἀπερίσκεπτα! Ἀλίμονο, διότι πολλά χρόνια λύπησα τό Ἅγιο Πνεῦμα σου! Ἀλίμονο, διότι ὁ καιρός τῆς ζωῆς μου πέρασε μέσα σέ κάθε ματαιότητα! Ἀλλά, Κύριε, μή μέ ἐλέγξεις μέ τήν ὀργή σου, μή δημοσιεύσεις τίς σιχαμερές µου ἁμαρτίες καί αἰσχρότητες στήν παγκόσμια θέα· σέ ὅλους τούς Ἀγγέλους καί τούς ἀνθρώπους, γιά δική μου ντροπή καί αἰώνια καταδίκη· διότι εἶμαι ἔνοχος γιά κάθε ντροπή καί καταδίκη.

Πῶς νά θρηνήσω τήν τύφλωση τῆς ψυχῆς μου! Πῶς νά θρηνήσω τήν τόσο μεγάλη ἄγνοιά μου! Πῶς νά θρηνήσω τήν τόσο ἐμπαθή καί ἀμετανόητη προαίρεσή μου! Σήμερα οἱ ἀσκητές ἀναπαύονται μέ τήν παρηγορία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐγώ ὅμως ἔχω ταραχή, ἀναλογιζόμενος τή φτώχεια μου, πού προέρχεται ἀπό τήν ἀμέλεια. Σήμερα εὐφραίνονται, ἐπειδή τούς ἀποκαλύπτει τά ἀνέκφραστα, ἐγώ ὅμως ντροπιάζομαι, διότι εἶμαι ξένος ἀπό κάθε ἀρετή. Σήμερα νιώθουν ἀγαλλίαση, ἐπειδή βλέπουν νά τούς φανερώνει αὐτός τούς θησαυρούς τῶν μισθῶν τους, ἐγώ ὅμως κλαίω πικρά, διότι ἦρθα στή θέση τῶν ἀνόητων ζώων καί ἔγινα ὅμοιος μ᾽ αὐτά!. Κατάντησα γυμνός, ἐγώ ὁ ταλαίπωρος, ἐξαιτίας τῆς ραθυμίας μου, ἐπειδή ἀποξενώθηκα ἀπό αὐτούς πού προσεύχονται καί ἀγρυπνοῦν.

Ρίξε τό βλέμμα σου, Κύριε, μέ εὐσπλαχνία, ἀπό τό ὕψος τῆς ἁγιότητάς σου. Δές τήν ἁδιορθωσιά τῆς ἄθλιας ψυχῆς μου, καί μέ τρόπους, πού γνωρίζεις, ἐλέησέ µε καί διόρθωσέ µε. Σάν νά βρίσκομαι μπροστά στόν ἅγιο θρόνο τῆς δόξας σου, σάν νά κρατῶ τά ἄχραντα πόδια σου, ἔτσι παρακαλῶ καί ἱκετεύω μέ συντριμμένη καρδιά. Ἐλέησέ με, εὔσπλαχνε, ἐμένα τὀ δημιούργημά σου· ἐπανάφερέ µε χωρίς ἀντάλλαγμα μέ τή χάρη σου. Ξέρω ὅτι ὅλα μπορεῖς νά τά κάνεις, καί ὅτι τίποτε δέν εἶναι ἀδύνατο σ᾿ ἐσένα;. Μήν περιμένεις τή δική μου διεφθαρμένη προαίρεση, διότι δέν ἔχω προθυμία νά διορθώσω τόν ἑαυτό μου. Κλάψε, κάθε ὁρατή καί ἀόρατη ὕπαρξη, γιά μένα, πού ἔφθασα στά γηρατειά ζώντας μέσα στίς ἁμαρτίες καί στά πάθη. Κλάψε γιά μένα, πού ἐγκρατεύομαι τάχα γιά κείνους πού μέ βλέπουν, μέσα μου ὅμως συνεχῶς πορνεύω.

Ὦ ἄθλια ψυχή, πλησίασε ὁ χωρισμός σου ἀπό τό σῶμα! Γιατί εὐφραίνεσαι νά μελετᾶς πράγματα ἄπρεπα, τά ὁποῖα πρόκειται νά ἐγκαταλείψεις καί πρόκειται νά στερηθεῖς; Συλλογίσου αὐτά πού ἔκανες. πῶς τά ἔκανες καί τί λογῆς εἶναι μέ ποιόν διάνυσες τίς μέρες τῆς ἐργασίας καί τῆς καλλιέργειάς σου, καί ποιόν ἔκανες νά χαρεῖ κατά τήν πάλη σου, ὥστε νά βγεῖ νά σέ προϋπαντήσει κατά τήν ὥρα τῆς ἐξόδου σου ἀπό αὐτή τή ζωή· ποιόν ἔκανες νά χαρεῖ κατά τήν πορεία σου, ὥστε νά ἀναπαυθεῖς στό λιβάδι του· γιά ποιόν μάλιστα κοπίασες, ἤ ταλαιπωρήθηκες στήν ἀγρυπνία, ὥστε νά τόν φθάσεις μέ χαρά· ποιόν ἔκανες φίλο στή μέλλουσα ζωή, ὥστε νά σέ ὑποδεχθεῖ· σέ ποιό χωράφι μισθώθηκες νά ἐργασθεῖς, καί ποιός πρόκειται νά σοῦ δώσει τό μισθό· μέ ποιόν ἀγώνα εὔφρανες τόν Κύριο, τήν Θεοτόκο, τούς Ἁγίους, τούς γείτονές σου. Πρόσεξε, ἄθλια ψυχή, γιά νά μή βρεθεῖς τήν ὥρα τοῦ χωρισμοῦ σέ λύπες καί στεναγμούς· γιά νά μήν κλαῖς ἀνώφελα στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Τότε θά ἔρθουν ὅλα αὐτά στό νοῦ σου καί θά πεῖς μέσα σου κλαίγοντας καί θρηνώντας φοβερά· ἐγώ ὅλα αὐτά τά ἔφερνα στό νοῦ μου κάθε ὥρα, ἀλλά δέ φρόντισα γιά τή σωτηρία μου.

Δές, Δέσποτα Χριστέ Σωτήρα, τίς πηγές τῶν δακρύων μου, καί τή συντριβή καί τούς στεναγμούς τῆς ἀνάξιας ψυχῆς μου· καί ἄς ἔρθει σ᾽ ἐμένα τό ἔλεός σου, προτοῦ νά ἔρθει τό φοβερό πρόσταγμά σου καί μέ βρεῖ ἀπροετοίμαστο καί ντροπιασμένο. Στεῖλε δύναμη γιά νά μέ ἐνισχύσεις, ὥστε νά ἐπιστρέψω καί νά ζῶ μέ εὐλάβεια καί δικαιοσύνη, σύμφωνα μέ τό ἅγιο θέλημά σου. Ἁγίασε τήν καρδιά µου, πού ἔγινε σπηλιά καί κατοικία τῶν δαιμόνων.

Ἀς ἁγιασθεῖ σ᾽ ἐμένα τό φοβερό καί πανάγιο ὄνομά σου. Δέν ὑπῆρχα κάποτε ἐγώ ἐπάνω στή γῆ. Ἀποφάσισες ὅμως ἐσύ, Δέσποτα, μέ τούς πολλούς σου οἰκτιρμούς νά μέ πλάσεις στήν κοιλιά τῆς μητέρας μου· καί ἀφοῦ γεννήθηκα μέ τό ἔλεός σου, ἀξιώθηκα νά γίνω σκεῦος γιά τή χάρη σου· καί μοῦ δώρισες φωτισμό πνευματικῆς γνώσης. Ἐγώ ὅμως ὁ πλαδαρός καί ἁμαρτωλός ἀρνήθηκα καί ἀρνοῦμαι τίς δωρεές τῆς χάρης σου.

Ποιά συγγνώμη λοιπόν ἀξίζω ἐγώ ὁ ἄθλιος, ὥστε νά ζητήσω συγχώρηση, Κύριε, διότι δέν ἔχω ἀληθινή ἐξομολόγηση; Πολλές φορές δηλαδή ὑποσχέθηκα σ᾿ ἐσένα νά μετανοήσω, καί ἀθέτησαι τήν ὑπόσχεση. Πολλές φορές μέ ἐλέησες, καί ἐγώ σέ ἀρνήθηκα. Πολλές φορές μέ στήριξες, καί ἐγώ πάλι ἁπομακρύνθηκα. Πολλές φορές μέ ἀνόρθωσες, καί ἐγώ πάλι ἔπεσα κάτω. Γι’ αὐτό βγάζω τήν ἀπόφαση ἐναντίον μου καί ὁμολογῶ ὅτι ἀξίζω κάθε κόλαση καί κάθε τιμωρία. Πόσες φορές γέμισα ἀπό τήν παρηγοριά τῆς χάρης σου, φιλάνθρωπε, καί ἔνιωσα περίσσια τή χαρά, ἐγώ ὅμως συνεχῶς σέ παροργίζω! Πόσες φορές ἦρθε σ’ ἐμένα ἡ χάρη σου, καί χόρτασε τήν πείνα μου, καί ἀνακούφισε τή δίψα μου! Πόσες φορές φώτισε τή σκοτεινή διάνοιά μου, καί συμμάζεψε τούς λογισμούς µου ἀπό τήν πλάνη! Πόσες φορές πλούτισε τή φτώχεια μου, καί ἔδιωξε τήν ἀσθένειά μου, ἐγώ ὁ ταλαίπωρος ὅμως συνεχῶς τήν ἀρνοῦμαι! Ὀλόκληρος παραφρονῶ καί τρέμω, ἀναλογιζόμενος αὐτά. Ὁλόκληρος βυθίζομαι σέ βαθειά ἀπορία. Δέν ἔχω ὁ ταλαίπωρος καμιά σοβαρή ἀπολογία. Πόσες φορές ἔγινε γιά μένα ἡ χάρη σου, Δέσποτα, δρόμος ζωῆς καί φωτισμός καί ἀνέκφραστη χαρά! Πόσες φορές ἔγινε ἡ χάρη σου μέσα στήν καρδιά τοῦ δούλου σου σοφία καί ὡραιότητα καί δύναμη, ἀνέκφραστη δόξα καί καύχημα καί φαγητό γλυκύτερο ἀπό τό μέλι μέσα στό στόμα τοῦ δούλου σου!

Πῶς νά διηγηθῶ τίς δωρεές τῆς χάρης σου, Κύριε, πού ἔγιναν σ᾿ ἐμένα, τίς ὁποῖες ἐγώ ὁ δύστυχος ἀρνήθηκα καί ἀρνοῦμαι, ἐξαιτίας τῆς ἀμέλειάς μου; Γι’ αὐτό εἶμαι ὑπεύθυνος γιά μύριες κολάσεις, διότι γέμισες μέ μύριες δωρεές ἐμένα τόν ἁμαρτωλό· ὅμως ἐγώ ὁ ἄθλιος σοῦ ἀνταποδίδω τά ἀντίθετα. Ἀλλά ἐσύ, Κύριε, ἔχοντας φυσικό σου τό πέλαγος τῆς μακροθυμίας καί τήν ἄβυσσο τῆς εὐσπλαχνίας, μήν ἐπιτρέψεις νά κοπῶ, ὅπως ἡ ἄκαρπη συκιά· μή βιασθεῖς νά μέ θερίσεις ἀπό τή ζωή μου ἀνώριμο· μή μέ ἁρπάξεις, ἐνῶ εἶμαι ἀπροετοίμαστος· μήν ἀφαιρέσεις τή ζωή μου, ἐνῶ δέν ἄναψα τή λαμπάδα μου· μή μέ πάρεις, ἐνῶ δέν ἔχω ἔνδυμα γάμου, ἀλλά σπλαχνίσου με, ὡς ἀγαθός καί φιλάνθρωπος, καί χάρισέ μου χρόνια γιά νά μετανοήσω· καί μήν παρουσιάσεις τήν ψυχή μου γυμνή, ἄθλιο στιγμάτισμα, μπροστά στό φοβερό καί ἀδωροδόκητο δικαστικό βῆμα σου, ἀλλά σπλαχνίσου με φιλάνθρωπε, Κύριε, τόν φτωχό ὡς πρός τήν ψυχή, τόν ἐλεεινό, τόν γυμνό, τόν ἄπορο, τόν ἀμελή, τόν ρυπαρό, τόν ἄσωτο, τόν ράθυμο, τόν πωρωμένο, τόν βυθισμένο, τόν ντροπιασμένο, τόν ἁμαρτωλό, τόν ἁπαρρησίαστο, τόν ἀναπολόγητο, τόν καταδικασμένο, τόν ἀνάξιο, τόν ἄξιο γιά κάθε κόλαση καί τιμωρία. Ἂν ὁ δίκαιος μέ δυσκολία. σώζεται, τί θά συμβεῖ μ᾽ ἐμένα τόν ἀσεβή καί ἁμαρτωλό; Ἄν ὁ δρόμος πού ὁδηγεῖ στή ζωή εἶναι στενός καί γεμάτος δυσκολίες·, πῶς ἐγώ ὁ ἄθλιος θά ἀξιωθῶ τῇ σωτηρία ζώντας μέ φιληδονία καί παραδομένος στίς σαρκικές ἀπολαύσεις; Ἄν οἱ ἄξιοι κληρονομοῦν τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν διά μέσου πολλῶν θλίψεων, ποῦ θά ὑπάρχει κληρονομία γιά μένα, ἄν ζῶ χωρίς κόπο καί ἐπιδιώκω συνεχῶς τήν ἄνεση;

Ἀλίμονο, ταλαίπωρη ψυχή, διότι τά ἀνθρώπινα ἔτσι περνοῦν! Ἡ ζωή εἶναι σύντομη, γρήγορα τρέχει ὁ καιρός ὁδηγώντας στό θάνατο. Πῶς θά ἀπολογηθεῖς ἁμαρτάνοντας ἐνσυνείδητα; Πῶς θά ὑποφέρουμε τούς ἐλέγχους; Ποιά φρίκη θά μᾶς καταλάβει, ὅταν θά ἀκούσουμε ἐκείνη τήν πικρή καί γεμάτη πένθος ἀπάντηση, «Δέ σᾶς ξέρω»;

Παρακαλῶ ὅλους ἐσᾶς, Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, μεσιτεῦστε γιά μένα τόν ἁμαρτωλό καί τιποτένιο. Προσφέρετε, παρακαλῶ, τή δέησή σας γιά μένα στόν φιλεύσπλαχνο Θεό, γιά νά ἐπιστρέψει τήν ψυχή μου πού εἶναι προσκολλημένη στόν ἅδη ἀπό τά πάθη τῆς ἀτιμίας, ὥστε νά λάμψει μέσα της τήν ἁγία χάρη του καί νά φωτίσει τή σκοτισμένη διάνοιά μου· ὥστε νά γίνω ὁλοπρόθυμος καί ἄξιος γιά μετάνοια μέ τή δύναμη τῶν ἁγίων προσευχῶν σας.

Ἀλλά ἐσύ, Κύριε, σωτῆρα μου, Υἱέ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ· ἐσύ, ὅπως ξέρεις, ὅπως θέλεις, χάρη στήν ἀγαθότητά σου μόνο, χάρισέ μου ὡς δῶρο τήν ἐπιστροφή ἀπό τήν κακία καί ἀπό τήν ἀπώλεια, πού ὑπάρχει μέσα μου, καί βάλε μέσα µου κάλλος ἀρετῆς, ἁπομακρύνοντας τήν ἀπόγνωση τῆς ψυχῆς μου. Καταφεύγω στό ἔλεός σου ἐγώ ὁ τραυματισμένος, Δέσποτα. Δέξου τούς στεναγμούς μου, ὅπως δέχθηκες τά δάκρυα τῆς πόρνης᾽. Μή μέ σιχαθεῖς γιά τίς πληγές τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν μου. Ξέρεις, Κύριε, τήν ἀστάθεια τῆς ἀνθρώπινης φύσης. Θυμήσου ὅτι ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι προσηλωμένος μέ ἐπιμέλεια στά πονηρά, ἀπό τόν καιρό τῆς νιότης του. Θυμήσου ὅτι μόνο ἐσύ εἶσαι καθαρός καί ἄχραντος καί ἀμόλυντος. Ἐλέησέ µε ἐσύ πού εἶσαι ἀπό τή φύση σου ἀγαθός καί εὔσπλαχνος καί ἐλεῆμων. Νίκησε τήν πώρωσή μου καί πραγματοποίησε ὁ ἴδιος, ὅπως ξέρεις, τή διόρθωσή μου διότι ἐξουσιάζομαι ἀπό τήν πονηρή συνήθειά μου· διότι εἶμαι ἄρρωστος στήν ψυχή, στή σάρκα καί στήν προαίρεση· διότι χάθηκε ὁ καιρός μου· διότι χάθηκαν μέσα στή ματαιότητα οἱ μέρες μου. Πλησιάζει τό τέλος τοῦ δρόμου μου, καί ὁ ἴδιος εἶμαι ἀπρόθυμος καί ἀβοήθητος γιά νά διορθώσω τόν ἑαυτό µου. Ἀλλά ἄνοιξε γιά μένα, Δέσποτα, τήν πόρτα τῆς εὐσπλαχνίας σου, καί μήν τήν κλείσεις γιά μένα πού χτυπῶ χωρίς νά τό ἀξίζω. Ἄπλωσε χέρι βοήθειας σ᾽ ἐμένα πού θαλασσοδέρνομαι στό πέλαγος τῶν παθῶν καί τῶν ἡδονῶν. Δῶσε μου καιρό μετάνοιας καί τρόπο σωτηρίας. Διότι, ἄν ἐσύ, Κύριε, δέν πραγματοποιήσεις, ὅσα θά θελήσω ἐγώ, εἶναι γιά μένα ἀκατόρθωτα καί εὐκολοκατάλυτα αὐτά· ὅσα θά ἐπιχειρήσω ἐγώ, εἶναι ἀνώφελα καί ἀτελῆ.

Νά, Κύριε, βλέπεις τήν ἐπίθεση τῶν ἐχθρῶν, καί τήν ἀδυναμία τῆς δικῆς μας φύσης. Ὥς πότε θά ἀποστρέφεις τό πρόσωπό σου ἀπό μένα”!; Ὥς πότε θά θριαμβεύει ὁ ἐχθρός μου ἐναντίον μου”; Στρέψε, Κύριε, τό πρόσωπό σου σ᾿ ἐμένα, σῶσε τήν ψυχή μου” ἀπό τή δολιότητά του· διότι καθημερινά τραυματίζομαι· στέκεται καί μέ ἐμπαίζει. Σῶσε µε χάρη στήν εὐσπλαχνία σου, καί ὄχι χάρη στά ἔργα μου· διότι τά ἔργα μου εἶναι πονηρά. Θυμήσου, Κύριε, ὅτι ἡ εὐσπλαχνία σου εἶναι ἁπλωμένη ἀπό τήν ἀρχή τοῦ κόσμου ἐπάνω στούς ἁμαρτωλούς. Διότι, ἄν προσέξεις τίς ἀνομίες μου, θά ἐξαφανισθῶ σάν νά μήν ὑπάρχω. Ἀς μή νικήσει ἡ ραθυμία μου καί ἡ ἀφροσύνη μου τήν ἀσύλληπτη ἀπό τό νοῦ φιλανθρωπία σου. Μή μέ βάλεις μέ τά ἐρίφια πού εἶναι στά ἀριστερά, ἐμένα τόν σκληρό ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας, ἐμένα τόν ἐλεεινό, ἐμένα τόν ἀνάξιο γιά εὐσπλαχνία. Μή μέ καταδικάσεις, Δέσποτα, ὡς ἀχρεῖο καί πονηρό δοῦλο, οὔτε νά μέ στείλεις στήν ἀπώλεια μαζί μ᾽ ἐκείνους πού σοῦ λένε, Κύριε, Κύριε, καί δέν κάνουν τό θέλημά σου.

Δέξου, Κύριε, καί ἄκουσε τή ρυπαρή καί ἀνάξια δέησή μου, ἐσύ πού σώζεις αὐτούς πού ἐλπίζουν σ᾿ ἐσένα, ἐσύ πού δέν ἀποστρέφεσαι τή δέηση τῶν ἁμαρτωλῶν, ἐσύ πού προσφέρεις τό χέρι σου γιά βοήθεια σ᾿ ἐκεῖνον πού κείτεται πεσμένος στή γῆ. Ὀδήγησέ µε στό φόβο σου. Δός μου δάκρυα κατάνυξης καί μετάνοια πού ὁδηγεῖ στή σωτηρία, διότι σήκωσα τά νοερά μάτια τῆς ψυχῆς μου σ᾽ ἐσένα· διότι σ᾽ ἐσένα, Κύριε, ἄφησα τόν ἑαυτό µου ἀπό τήν κοιλιά τῆς μητέρας μου”· καί μή μέ ἀπορρίψεις ἀπό τό πρόσωπό σου, διότι εἶναι πολλοί οἱ οἰκτιρμοί σου σέ ὅλους αὐτούς πού ἐπικαλοῦνται τό ὄνομά σου μέ εἰλικρίνεια· διότι εἶσαι εὐλογητός στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


 

Your rating: None Average: 5 (2 votes)


Άγιοι Τόποι

24 Ώρες στους Αγίους Τόπους, Οδοιπορικό σε Μονές 20/04/2019

24 Ώρες στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων 25/04/2019

24 Ώρες στα Βήματα του Χριστού 27/04/2019

Η Θεία Λειτουργία

The Arabic Divine Liturgy of St. John Chrysostomos

The Turkish Divine Liturgy of St. John Chrysostomos

 

Ραδιοσταθμοί

Ακούστε (((ο)))
Ραδιόφωνο: Άγιοι Ισίδωροι

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ

Κάθε λογισμὸς καὶ κάθε αἴσθηση ὁδηγοῦν σταδιακὰ τὴν ψυχὴ εἴτε πρὸς τὸν παράδεισο εἴτε πρὸς τὴν κόλαση.

Ἄν ὁ λογισμὸς εἶναι ἔλλογος, τότε συνδέει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεὸ Λόγο, μὲ τὸν ὕψιστο Λογισμό, μὲ τὴν Παναξία, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ὁ παράδεισος.

παράδεισος

Ἐάν πάλι εἶναι ἄλογος ὁ λογισμὸς ἤ καὶ παράλογος, τότε συνδέει ἀναπόφευκτα τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Παράλογο, τὸν Ἀνόητο, μὲ τὸν διάβολο, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ἡ κόλαση.

Ὅσα ἰσχύουν γιὰ τὸν λογισμὸ, ἰσχύουν καὶ γιὰ τις αἰσθήσεις. Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ, ἀπὸ τὴν γῆ: καὶ ὁ παράδεισος μὰ καὶ ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Ἐγὼ πατὴρ, ἐγὼ ἀδελφὸς, ἐγὼ νυμφίος, ἐγὼ οἰκία, ἐγὼ τροφὴ, ἐγὼ ἱμάτιον, ἐγὼ ῥίζα, ἐγὼ θεμέλιος, πᾶν ὅπερ ἂν θέλῃς ἐγώ· μηδενὸς ἐν χρείᾳ καταστῇς. Ἐγὼ καὶ δουλεύσω· ἦλθον γὰρ διακονῆσαι, οὐ διακονηθῆναι. Ἐγὼ καὶ φίλος, καὶ μέλος, καὶ κεφαλὴ, καὶ ἀδελφὸς, καὶ ἀδελφὴ, καὶ μήτηρ, πάντα ἐγώ· μόνον οἰκείως ἔχε πρὸς ἐμέ. Ἐγὼ πένης διὰ σέ· καὶ ἀλήτης διὰ σέ· ἐπὶ σταυροῦ διὰ σὲ, ἐπὶ τάφου διὰ σέ· ἄνω ὑπὲρ σοῦ ἐντυγχάνω τῷ Πατρὶ, κάτω ὑπὲρ σοῦ πρεσβευτὴς παραγέγονα παρὰ τοῦ Πατρός. Πάντα μοι σὺ, καὶ ἀδελφὸς, καὶ συγκληρονόμος, καὶ φίλος, καὶ μέλος. Τί πλέον θέλεις; τί τὸν φιλοῦντα ἀποστρέφῃ; τί τῷ κόσμῳ κάμνεις; τί εἰς πίθον ἀντλεῖς τετρημένον;  περισσότερα »»»

Η Ελλάδα και ο Υμνος της Ελευθερίας

Ελληνική σημαία - Ελλάς - Ελευθερία

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

Υπεραγία Παρθένος Θεοτόκος Μαρία

Κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων· ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα μένει, λογισμοὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν. (Ψαλ. 32, 10-11)

εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων. (Τιμ.Α 5,8)

Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας

Οἱ ἄνθρωποι καταχρηστικά λέγονται λογικοί. Δεν εἶναι λογικοὶ ὅσοι ἔμαθαν ἀπλῶς τὰ λόγια καὶ τὰ βιβλία τῶν ἀρχαίων σοφῶν, ἀλλ' ὅσοι ἔχουν τὴ λογικὴ ψυχὴ καὶ μποροῦν νὰ διακρίνουν ποιὸ εἶναι τὸ καλὸ καἰ ποιὸ τὸ κακό καὶ ἀποφεύγουν τὰ πονηρὰ καὶ βλαβερὰ στὴν ψυχή, τὰ δὲ ἀγαθὰ καὶ ψυχωφελῆ, τὰ ἀποκτοῦν πρόθυμα μὲ τὴ μελέτη καὶ τὰ ἐφαρμόζουν μὲ πολλὴ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Αὐτοὶ μόνοι πρέπει νὰ λέγονται ἀληθινὰ λογικοὶ ἄνθρωποι.

St Antony the Great

Ἐφ᾿ ὅσον ἐννοεῖς τὰ περὶ Θεοῦ, νὰ εἶσαι εὐσεβής, χωρὶς φθόνο, ἀγαθός, σώφρων, πράος, χαριστικὸς κατὰ δύναμιν, κοινωνικός, ἀφιλόνεικος καὶ τὰ ὅμοια. Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ ἀπαραβίαστο ἀπόκτημα τῆς ψυχῆς, νὰ ἀρέσει στὸ Θεὸ μὲ τέτοιες πράξεις καὶ μὲ τὸ νὰ μὴν κρίνει κανέναν καὶ νὰ λέει γιὰ κανέναν, ὅτι ὁ δείνα εἶναι κακὸς καὶ ἁμάρτησε. Ἀλλὰ καλλίτερο εἶναι νὰ συζητᾶμε τὰ δικά μας κακά, καὶ νὰ ἐρευνᾶμε μέσα μας τὴ δική μας πολιτεία, ἐὰν εἶναι ἀρεστὴ στὸ Θεό. Διότι, τί μᾶς μέλει ἐμᾶς, ἐὰν ὁ ἄλλος εἶναι πονηρός;

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Ἡ αἰωνιότητα εἶναι φρικιαστικὴ δίχως Θεάνθρωπο, γιατὶ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι φοβερὸς δίχως τὸν Θεάνθρωπο. Καθετὶ τὸ ἀνθρώπινο, μονάχα στὸν Θεάνθρωπο ἔχει τὴν τελικὴ καὶ λογικὴ του ἑρμηνεία. Δίχως τὸν θαυμαστὸ Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὅλα τὰ ἀνθρώπινα μεταβάλλονται ἀναπόφευκτα σὲ χάος, σὲ φρίκη, σὲ θάνατο, σὲ κόλαση: ἡ φρόνηση σὲ ἀφροσύνη, ἡ αἴσθηση σὲ ἀπόγνωση, ἡ ἐπιθυμία σὲ αὐτοδιάσπαση μέσα ἀπὸ τὴν αὐτοθέωση ἤ τὴν αὐτοεξουθένωση.

περισσότερα