Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός | Ορθόδοξοι Πατέρες Our Lord Jesus Christ | Orthodox Fathers

»»»    Περί της κοίμησης του Αγίου Πορφυρίου

Περί της κοίμησης του Αγίου Πορφυρίου


Η αλήθεια είναι ότι για να ζήσεις πρέπει να ξέρεις για ποιο λόγο μπορείς να πεθάνεις

Η αξία της ζωής συναντιέται με τον θάνατο στο ποσοστό που το τέλος ορίζει την αρχή και την πορεία μας. Γι’ αυτό και ο θάνατος μας φανερώνει εν πολλοίς -υπάρχουν πάντα και εξαιρέσεις- το πως ζήσαμε.

Έτσι σε αυτό το κειμενάκι θα παραθέσω μερικές σκηνές, αποφάσεις, σκέψεις και αντιλήψεις του Αγίου Πορφυρίου γύρω από το θάνατο και την δική του κοίμηση. Το κάνω για να φανεί ότι πέθανε όπως έζησε, εν Χριστώ, με απλότητα, αγάπη και ταπείνωση. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια του Προηγουμένου της Ι. Μονής Ιβήρων π. Βασιλείου που μου έλεγε, «πάτερ μου, όταν ερχόταν στο μοναστήρι ειδικά τα πρώτα χρόνια, στην μονή Σταυρονικήτα, δεν του έδινε κανείς ιδιαίτερη σημασία. Δε σου γέμιζε το μάτι. Ένας απλός, απαρατήρητος παπάς. Τίποτε το φοβερό και ιδιαίτερο. Αυτό όμως ήταν και το μεγαλείο του. Η μεγάλη εν Χριστώ ταπείνωση του….»

Ας σταχυολογήσουμε λοιπόν λίγα από τον κήπο του παππού μας, γύρω από την οσία κοίμηση του αλλά και την βαθιά, υγιή και ουσιώδη ταπείνωση του. Επίσης ας ακούσουμε τον ίδιο να υπόσχεται ότι ποτέ δεν θα αφήσει τους ανθρώπους μόνους δίχως την παρηγορητική παρουσία του, και τέλος θα αναφέρω τι έλεγε ο ίδιος ο Άγιος για την στιγμή που θα αντικρούσει τον Χριστόδουλος. Εκεί φαίνεται η δομική σκέψη του Αγίου και ο τρόπος με τον οποίο βίωσε την σχέση του με τον Χριστό, μια σχέση πάθους, έρωτας, δίχως φόβο, ενοχές και θλίψη. Ο Χριστός για τον Πορφύριος ήταν η χαρά της ζωής.

«Όταν κατάλαβε ότι θα έφευγε -οι άγιοι προαισθάνονται τον θάνατο τους- τι κάνει; Την κοπανάει και πάει στο Άγιον Όρος. Ο άγιος Πορφύριος δεν ήθελε στην κηδεία του να υπάρξεις κόσμος που θα του αποδώσει τιμές. Έλεγε: «Σκέψου να φύγω αύριο και αφού έχω πεθάνει στο μοναστήρι μου εδώ, να μαζευτούν όλοι αυτοί, από διάφορα μερη και να λένε «Άγιος» και να φωνάζουν. Και να πάω εγώ πάνω και να μου πει ο Θεός, «Έλα εδώ ρε Πορφύριε, τι λένε αυτοί εκεί κάτω; Τι λένε; Ότι είσαι άγιος; Εσύ φταις. Δεν τους έπεισες ότι είσαι αμαρτωλός αλλά ότι είσαι άγιος». Γι’ αυτό κι εγώ, έλεγε ο όσιος, «θα φύγω θα φύγω, θα πάω εκεί..», στο Άγιον Όρος δηλαδή, «να πεθάνω».

Τελικά πέθανε εκεί πάνω, 2 Δεκεμβρίου 1991, εκεί και τον έψαθαν. Δεν είπε σε κανένα τίποτα, δεν ήθελε κανείς να μάθει ότι φεύγει, να μην μπορεί να έρθει κανένας στην κηδεία του. Έδωσε εντολή στους μαθητές του, μονάχα όταν τελειώσουν όλα γύρω από την ταφή του τότε να πουν ότι κοιμήθηκε. Επίσης είχε πει ότι όταν αργότερα θα γίνει η ανακομιδή των λείψανων του, «Να πάρετε τα λείψανα και να κρύψετε κάπου, και να μην ξέρει κανένας, που είναι παρα μόνο εσείς. Να τα κρύψετε, με ακούτε να τα κρύψετε….». Τόσο μεγάλος και ταπεινός άγιος ήταν. Πέρασαν τα χρόνια και στο κοιμητήριο του κελιού του στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του. Ευωδίασε όλος. Έπειτα τα πήραν οι μοναχοί και τα έκρυψαν, όπως ακριβώς τους είχε πει.

Οι άνθρωποι που τον είχαν γνωρίσει και είχαν γευθεί την γλυκιά και ενισχυτική παρουσία του, την αποκαλυπτική και θεραπευτική του Χάρη, δώρο του Θεού στην αγάπη και ταπείνωση του, είχαν μια αγωνία. Ότι θα χάσουν τον πατέρα, φίλο και αδελφό, που στήριζε και παρηγορούσε τους καημούς και βάσανα τους. Γιατί ο Άγιος Πορφύριος ήταν αυτός, ένας μεγάλος ψυχοθεραπευτής της ανθρώπινης ύπαρξης. Έπαιρνε το αδιέξοδο σου και το γέμιζε Φως, την απελπισία την βουτούσε μέσα στην Ελπίδα του Χριστού. Όχι διανοητικά αλλά χαρισματικά. Όχι με λόγια, με χάρη Θεού, που θεράπευε. Οπότε υπήρχε αυτή η θλίψη και αγωνία εκατοντάδων ψυχών που αισθανόντουσαν μια πνευματική ορφάνια. Τότε ο Άγιος του έλεγε, «όταν θα φύγω, και απαλλαγώ από το σώμα και τις αρρώστιες, και θα είμαι ελεύθερος, θα πηγαίνω παντού, θα βοηθάω όλους. Δε θα αφήνω κανέναν, γιατί τους ανθρώπους τους αγαπώ, γιατί αγαπώ τον Ιησού μου Χριστό…»

Κάποτε ο γέροντας Ανανίας Κουστένης του είπε: «Όταν πας επάνω Γέροντα μην μας ξεχάσεις, μην προσηλωθείς στην δόξα και την αγάπη του Χριστού και εμείς εδώ κάτω ψοφάμε και πεθαίνουμε…». «Τι λες βρε» του απάντηση ο Άγιος, «Τότε θα ΄μαι πιο κοντά σας. Τότε θα απαλλαγώ από τα δεσμά της σαρκός, από τις αρρώστιες. Τότε θα είμαι ελεύθερος και θα είμαι πανταχού παρόν με την Χάρη του Χριστού». Κλείνοντας αυτό το μικρό κειμενάκι προς τιμή του Αγίου Πορφυρίου, θα παραθέσω ακόμη ένα περιστατικό που διηγήθηκε ο π. Ανανίας Κουστένης το οποίο είναι χαρακτηριστικό του όλου πνεύματος του Αγίου. Ο Γέροντας Πορφύριος, ήταν φως, χαρά και ελευθερία. Πίστευε πίστευε και βίωνε με απόλυτο τρόπο, ότι ο Χριστιανός πρέπει να είναι ο άνθρωπος της χαράς, του φωτός και της ελπίδας. Στην ζωή με τον Χριστό δεν χωράει φόβος, ενοχή και απειλή, μιζέρια και κακομοιριά. Έλεγε λοιπόν ο Άγιος, «Εγώ, όταν θα πάω στον Χριστό, θα πάω χαρούμενος». «Και δεν θα φοβηθώ ούτε τα τελώνια….ούτε τίποτε άλλο. Θα πάω χαρούμενος. Γιατί; Θέλω να παρουσιαστώ μπροστά Του όχι σκιαγμένος και φοβισμένος και δουλάκι. Αλλά σαν γιος Του αγαπημένος και χαρούμενος. Να τον κάνω να χαρεί και Εκείνος, έστω και με μένα. Να χαρεί και Εκείνος να χαρείς…..»


**Αποσπάσματα από το βιβλίο του π. Ανανία Κουστένη Ιστορίες από τον Άγιο Πορφύριο τον νέο τον Καυσοκαλυβίτη».

No votes yet


Άγιοι Τόποι

24 Ώρες στους Αγίους Τόπους, Οδοιπορικό σε Μονές 20/04/2019

24 Ώρες στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων 25/04/2019

24 Ώρες στα Βήματα του Χριστού 27/04/2019

Η Θεία Λειτουργία

The Arabic Divine Liturgy of St. John Chrysostomos

The Turkish Divine Liturgy of St. John Chrysostomos

 

Ραδιοσταθμοί

Ακούστε (((ο)))
Ραδιόφωνο: Άγιοι Ισίδωροι

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ

Κάθε λογισμὸς καὶ κάθε αἴσθηση ὁδηγοῦν σταδιακὰ τὴν ψυχὴ εἴτε πρὸς τὸν παράδεισο εἴτε πρὸς τὴν κόλαση.

Ἄν ὁ λογισμὸς εἶναι ἔλλογος, τότε συνδέει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεὸ Λόγο, μὲ τὸν ὕψιστο Λογισμό, μὲ τὴν Παναξία, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ὁ παράδεισος.

παράδεισος

Ἐάν πάλι εἶναι ἄλογος ὁ λογισμὸς ἤ καὶ παράλογος, τότε συνδέει ἀναπόφευκτα τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Παράλογο, τὸν Ἀνόητο, μὲ τὸν διάβολο, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ἡ κόλαση.

Ὅσα ἰσχύουν γιὰ τὸν λογισμὸ, ἰσχύουν καὶ γιὰ τις αἰσθήσεις. Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ, ἀπὸ τὴν γῆ: καὶ ὁ παράδεισος μὰ καὶ ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Ἐγὼ πατὴρ, ἐγὼ ἀδελφὸς, ἐγὼ νυμφίος, ἐγὼ οἰκία, ἐγὼ τροφὴ, ἐγὼ ἱμάτιον, ἐγὼ ῥίζα, ἐγὼ θεμέλιος, πᾶν ὅπερ ἂν θέλῃς ἐγώ· μηδενὸς ἐν χρείᾳ καταστῇς. Ἐγὼ καὶ δουλεύσω· ἦλθον γὰρ διακονῆσαι, οὐ διακονηθῆναι. Ἐγὼ καὶ φίλος, καὶ μέλος, καὶ κεφαλὴ, καὶ ἀδελφὸς, καὶ ἀδελφὴ, καὶ μήτηρ, πάντα ἐγώ· μόνον οἰκείως ἔχε πρὸς ἐμέ. Ἐγὼ πένης διὰ σέ· καὶ ἀλήτης διὰ σέ· ἐπὶ σταυροῦ διὰ σὲ, ἐπὶ τάφου διὰ σέ· ἄνω ὑπὲρ σοῦ ἐντυγχάνω τῷ Πατρὶ, κάτω ὑπὲρ σοῦ πρεσβευτὴς παραγέγονα παρὰ τοῦ Πατρός. Πάντα μοι σὺ, καὶ ἀδελφὸς, καὶ συγκληρονόμος, καὶ φίλος, καὶ μέλος. Τί πλέον θέλεις; τί τὸν φιλοῦντα ἀποστρέφῃ; τί τῷ κόσμῳ κάμνεις; τί εἰς πίθον ἀντλεῖς τετρημένον;  περισσότερα »»»

Η Ελλάδα και ο Υμνος της Ελευθερίας

Ελληνική σημαία - Ελλάς - Ελευθερία

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

Υπεραγία Παρθένος Θεοτόκος Μαρία

Κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων· ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα μένει, λογισμοὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν. (Ψαλ. 32, 10-11)

εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων. (Τιμ.Α 5,8)

Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας

Οἱ ἄνθρωποι καταχρηστικά λέγονται λογικοί. Δεν εἶναι λογικοὶ ὅσοι ἔμαθαν ἀπλῶς τὰ λόγια καὶ τὰ βιβλία τῶν ἀρχαίων σοφῶν, ἀλλ' ὅσοι ἔχουν τὴ λογικὴ ψυχὴ καὶ μποροῦν νὰ διακρίνουν ποιὸ εἶναι τὸ καλὸ καἰ ποιὸ τὸ κακό καὶ ἀποφεύγουν τὰ πονηρὰ καὶ βλαβερὰ στὴν ψυχή, τὰ δὲ ἀγαθὰ καὶ ψυχωφελῆ, τὰ ἀποκτοῦν πρόθυμα μὲ τὴ μελέτη καὶ τὰ ἐφαρμόζουν μὲ πολλὴ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Αὐτοὶ μόνοι πρέπει νὰ λέγονται ἀληθινὰ λογικοὶ ἄνθρωποι.

St Antony the Great

Ἐφ᾿ ὅσον ἐννοεῖς τὰ περὶ Θεοῦ, νὰ εἶσαι εὐσεβής, χωρὶς φθόνο, ἀγαθός, σώφρων, πράος, χαριστικὸς κατὰ δύναμιν, κοινωνικός, ἀφιλόνεικος καὶ τὰ ὅμοια. Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ ἀπαραβίαστο ἀπόκτημα τῆς ψυχῆς, νὰ ἀρέσει στὸ Θεὸ μὲ τέτοιες πράξεις καὶ μὲ τὸ νὰ μὴν κρίνει κανέναν καὶ νὰ λέει γιὰ κανέναν, ὅτι ὁ δείνα εἶναι κακὸς καὶ ἁμάρτησε. Ἀλλὰ καλλίτερο εἶναι νὰ συζητᾶμε τὰ δικά μας κακά, καὶ νὰ ἐρευνᾶμε μέσα μας τὴ δική μας πολιτεία, ἐὰν εἶναι ἀρεστὴ στὸ Θεό. Διότι, τί μᾶς μέλει ἐμᾶς, ἐὰν ὁ ἄλλος εἶναι πονηρός;

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Ἡ αἰωνιότητα εἶναι φρικιαστικὴ δίχως Θεάνθρωπο, γιατὶ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι φοβερὸς δίχως τὸν Θεάνθρωπο. Καθετὶ τὸ ἀνθρώπινο, μονάχα στὸν Θεάνθρωπο ἔχει τὴν τελικὴ καὶ λογικὴ του ἑρμηνεία. Δίχως τὸν θαυμαστὸ Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὅλα τὰ ἀνθρώπινα μεταβάλλονται ἀναπόφευκτα σὲ χάος, σὲ φρίκη, σὲ θάνατο, σὲ κόλαση: ἡ φρόνηση σὲ ἀφροσύνη, ἡ αἴσθηση σὲ ἀπόγνωση, ἡ ἐπιθυμία σὲ αὐτοδιάσπαση μέσα ἀπὸ τὴν αὐτοθέωση ἤ τὴν αὐτοεξουθένωση.

περισσότερα